Balen… vandaag was de dag dat ik fluitend 10 km zou lopen. Maar het mocht niet zo zijn.

Ik kamp al sinds januari met een blessure waardoor ik niet langer kan rennen dan zo’n drie km. Dan gaat mijn knie zó zeer doen zodat ik alleen nog maar kan wandelen. Ik heb eerst zelf zitten dokteren maar ben uiteindelijk geholpen door een podoloog met zooltjes: ik heb platvoeten en als dat hersteld zou zijn zou de pijn over gaan. Na twee weken wennen.

Nou, dat was niet zo. De zooltjes werden drie weken geleden aangepast door toevoeging van wat extra millimeters. De wentijd is ruim over en vier dagen geleden was het zover: 5 km pijnvrij lopen! Joechei! Ik bedacht me dat ik helemaal blij mocht zijn als ik 10 km pijnvrij kon lopen op een terrein met wat meer heuveltjes, vroeger mijn standaard rondje.

Ik had de rest van de week voorpret. Heb me ingehouden om niet al een loopschema uit te zoeken voor de halve marathon. Zag mezelf al de marathon lopen in Verweggistan komend jaar.

Vanochtend was het zover. Op tijd op, eerst ontbijten, krant lezen met wat koffie en zelfs echte rensokken aangetrokken, iets waar ik nooit op let. Ik ging vóór de beloofde buien de deur uit. Na zo’n 3 km ging het verdorie weer mis. Na wat manken en wandelen kon ik steeds weer een stukje rennen en ik heb uiteindelijk 6 km gelopen met steeds meer en langere pauzes.

Het gevoel van teleurstelling was groot maar is nu wel weer weggeëbd. Komende week ga ik 10 km proberen op een vlakker terrein, kijken of dat beter gaat. Ik heb aan het pijnvrij-lopen kunnen ruiken en geloof dat het goed komt. Maar nog maar even wachten met schema’s uitzoeken.

Delen?
Twitter
Pinterest
Instagram
RSS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *